Nann's profileSiLenT&LiSTenPhotosBlogListsMore Tools Help

...

 
Photo 1 of 97

SiLenT&LiSTen

March 17

ขอปิด silent and listen...

วันนี้ตั้งใจว่าจะมาเขียน blog ที่นี่เป็นครั้งสุดท้าย...
 
เพราะฉันไม่ต้องการให้ใครมาเข้าใจว่าตอนนี้ฉันต้องอดทนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังไงบ้าง
เพราะฉันไม่ต้องการให้ใครต่อใครมานั่งมองว่าตอนนี้แนนมันทำใจและลืมได้หรือยัง (ถึงแม้ว่าความทรงจำจะทำให้เจ็บปวดก็ตาม แต่เราก็ไม่สามารถลงความทรงจำได้เหมือนหนังเรื่อง Eternal Sunshineฯ)
เพราะการที่ฉันยังคงระบายความรู้สึกส่วนตัวใส่ blog ฉันไม่เคยต้องการความ Sympathy จากใคร แต่ฉันแค่ต้องการแสดงออกเท่านั้น
เพราะในเมื่อคนหลายคนไม่ต้องการให้ฉันทำให้ชีวิตเค้ายุ่งยากหรือเดือดร้อนมากไปกว่านี้ ฉันก็ไม่ต้องการให้ใครมานั่งมองภาพในหัวของฉันเช่นกัน
 
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ความสัมพันธ์ไม่เคยจบลง มีแต่การไปให้ไกลจากกันเท่านั้น
 
ฉันไม่เคยยอมเสียตัวตนที่ทุกคนรู้จัก ฉันไม่สามารถเปลี่ยนความทรงจำและความรู้สึกตลอด 10 ปีที่หล่อหลอมให้ฉันเป็นคนเช่นนี้เช่นกัน
แต่ในเมื่อใครหลายคนต้องการให้ฉันออกไปให้ไกลขึ้น ฉันก็จะทำถ้ามันทำให้เค้ามีความสุขได้จริงๆ
 
เพราะความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องของคนคนเดียว
Blog ใน Space แห่งนี้...ที่เป็นส่วนหนึ่งของฉัน ก็ควรจะถูกปิดกั้น แต่ฉันตัดสินใจไม่ลบ space นี้ทิ้งออกจากอินเตอร์เนต เพราะความทรงจำของฉันไม่ได้มีแค่เรื่องๆเดียว cละฉันไม่จำเป็นต้องเสียสละความทรงจำของฉันให้ใคร
 
กุลนันท์คนนี้ต้องขออภัยเพื่อนๆทุกคนที่อาจจะเคยเข้ามาอ่าน ดู ดูดซับความทรงจำดีๆและเรื่องต่างๆทั้งดีและไม่ดีที่นี่
แต่กุลนันท์คนนี้อาจเป็นผู้หญิงอ่อนแอเกินไป
 
สักวันเราคงได้เจอกันอีกในที่ไหนสักแห่งในอินเตอร์เนต
 
เพราะตัวตนของฉันคงไม่สามารถหยุดเขียนได้...เพียงแต่มันไม่ใช่ที่นี่
 
Silent and Listen
ถ้าพวกคุณได้เจอคำๆนี้ที่ไหนสักแห่ง ขอให้คิดไปได้เลยว่ามันคือ ฉันเอง...
March 12

สุดท้าย...

เคยรู้สึกไหมว่าบางครั้งเราก็ไม่เข้าใจการกระทำของตัวเอง...
 
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันไม่ได้จบลงอย่างที่ตั้งใจ ไม่ว่าจะด้วยการกระทำของชั้นหรือของเค้า
 
ยังคงต้องมีใครสักคนเสียใจอยู่เสมอ จากการกระทำของใครคนนึง
 
ความสุขบางทุกข์บ้างสลับกันไปมันเหมือนเป็นการหลอกตัวเอง ว่าชั้นยังคงสามารถจะมีความสุขได้อีก...
 
แต่...
 
การไม่โกหก แต่การบอกความจริงไม่หมด หลีกเลี่ยงที่จะพูดความจริง ที่ต้องทำให้ทุกอย่างมันแย่
 
มันดีแล้วหรือ??
 
สุดท้าย...ชั้นก้อเป็นคนที่เลือกไม่ได้เช่นเดิม เพราะชั้นยอมที่จะอยู่แบบนี้เอง
สุดท้าย...ชั้นไม่สามารถที่จะไม่ใส่ใจผู้หญิงคนนั้นได้ เพราะชั้นก้อรู้เช่นกันว่าเค้าเป็นคนดี
 
สุดท้าย...มันจะเป็นเช่นไร
 
มันอาจเป็นชั้นที่เลือกจะต้องเสียใจจริงๆหรือเปล่า
ชั้นจะต่อสู้กับตัวเองไปได้อีกนานแค่ไหน
 
ไม่มีใครรู้... "เพราะชั้นเลือกไม่ได้"
March 05

20th Century boys The movie's Coming!!!

เนื้อเรื่องของ 20th Century Boy นั้น เป็นเรื่องของการต่อสู้ของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง กับ บุคคลที่เรียกตัวเองว่า"เพื่อน" ซึ่ง "เพื่อน" นั้นก็เป็นบุคคลที่อยู่เบื้องหลังในเหตุการณ์นองเลือดวันส่งท้ายปีเก่าปี2000 ที่จัดฉากให้ตัวเองเป็นผู้ยิ่งใหญ่ของโลก พวกเขาจะต้องหยุดแผนการของ"เพื่อน"ไว้ให้ได้ เพื่อความสงบสุขของมนุษยชาติ
โดย เอ็นโด เคนจิและเพื่อนๆของเขา เกิดขึ้นในปี1960 เมื่อมนุษยชาติทำการทดลองขึ้นเหยียบบนผิวดวงจันทร์ได้สำเร็วในปี1969 และ งานเอ็กซ์โปในปี1970 ทำให้ชาวญี่ปุ่นตื่นเต้นไปกับอนาคตที่กำลังจะก้าวหน้าในศตวรรษที่21ซึ่งรวมไปถึงเด็กอย่างพวกเขาด้วย พวกเขาได้เขียนบันทึกคำทำนายขึ้นมาในฐานทัพกลางทุ่ง เป็นเรื่องขององค์กรร้ายเข้ามายึดครองโลกกับเหล่าฮีโร่ผู้พิทักษ์ความยุติธรรมเข้ามาปกป้องโลก โดยหารู้ไม่ว่าในอีก30ปีให้หลัง เรื่องที่แต่งขึ้นมาเล่นๆนั้นกลับกลายเป็นเรื่องจริง
ในปี1997 เคนจิเลี้ยงดู เอ็นโด คันนะ ซึ่งเป็นลูกสาวของพี่สาวของเขาที่หายตัวไปอย่างลึกลับ และในปีนั้นก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดๆตามที่บันทึกคำทำนายได้ว่าไว้ และทำให้เกิดชายปริศนาที่สวมหน้ากากนินจาฮาโตริได้ปรากฏ เขาคือ"เพื่อน" และเคนจิก็ถูกตามล่าในฐานะที่เป็นผู้ก่อการร้าย วางแผนทำลายโลก ในวันส่งท้ายปีเก่าปี2000 แบคทีเรียได้ระบาดโลก และมีหุ่นยนต์ยักษ์โผล่ขึ้นมา เคนจิลุกขึ้นสู้ แต่ก็ถูกสังหารไปต่อหน้าเพื่อนๆและคันนะ ส่วน"เพื่อน"กลายเป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ของโลก
14ปีผ่านไป คันนะก็สืบทอดเจตนารมณ์ของเคนจิ และสาบานว่าจะแก้แค้น"เพื่อน"พร้อมกับเพื่อนเก่าของเคนจิ ซึ่งประกอบด้วย โยชิซึเนะ, โอตโจะ ,มารุโอะ ,ยูคิจิ รวมถึง โคอิซึมิ เคียวโกะ ที่กำลังถูกองค์กรเพื่อนตามล่าล้างสมอง ก็ยอมร่วมมือด้วย แล้วตกลงชายลึกลับที่ใช้นามแฝงว่า"เพื่อน" ซึ่งคาดว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กคนใดคนหนึ่งของเค็นจิ แล้วตกลงเขาเป็นใครกันล่ะ ขอเชิญตามล่าหาปริศนาได้ใน20th century boy ณ บัดนี้...

การ์ตูนเหนือการ์ตูน...

ไปดูหนังเรื่องนี้กันเถอะ!!!

March 01

Another me...

We have to think positively about things that happened in the past.
Negative thing is destructive, demoralizing us.
Another part of positive thinking, philosophically, is forgiveness.
February 16

จบลงเสียที...

  วันนี้ก็เป็นอีกวันนึงที่แสนยาวนาน...

ความสัมพันธ์แบบแปลกประหลาด เกิดขึ้นตามความเข้าใจของคนทั่วไป แต่กลับจบลงแบบที่ไม่สามารถอธิบายได้

แฟนคนแรกสมัยมัธยมปลาย... ที่ไม่เคยบอกให้ใครรู้ว่ากุลนันท์คนนี้ไม่สามารถลืมเขาได้ กลับมาคุยกันด้วยความหวังลึกๆที่ว่า ฉันอาจทำให้เค้ากลับมารักฉันได้อีกครั้ง

แต่แล้ว... สิ่งที่ได้คิดไปเอง มันผิดหมด ความหวังพังลงเมื่อรู้ว่าเค้ามีผู้หญิงอีกคนนึงที่สนใจ

ความผิดกลับมาที่ตัวเอง ฉันเองที่ไม่เคยทำอะไรเด็ดขาด

ก็เคยพูดเองนี่...ถ้าใครสักคนมีคนใหม่ ความสัมพันธ์แบบก้ำกึ่งนี้ก็จะจบลง

แต่เมื่อมันดำเนินมาถึงตอนใกล้จบ เราเองอีกแหละที่รับมันไม่ได้

ทั้งๆที่ใจรู้คำตอบดีอยู่แล้ว "เค้าไม่มีทางเลือกฉัน"

และคำตอบของความสัมพันธ์ที่เคยสงสัย... "ฉันเป็นคนที่ผูกพัน และคนที่คิดถึงเป็นคนแรก"

(อย่างน้อยเราควรดีใจนะ...ที่ฉันพิเศษกว่าใคร)

ฉันจึงเลือกเส้นทางที่คิดมา ..."ไม่ต้องมาหาสักพักนึงนะ ไม่ต้องโทรมาด้วย" มันอาจเป็นหนทางที่ดีที่สุด (ไม่ใช่สำหรับใครแต่เป็นตัวเอง)

เพื่อนๆถาม...มึงจะดีไปถึงไหน เค้าทำกับมึงซะขนาดนี้... มันจึงเป็นความสัมพันธ์ที่อธิบายไม่ได้

"เรื่องนี้มันผิดตั้งแต่แรกแล้วล่ะ...ที่ฉันไม่เคยลืม"

สุดท้ายก็ได้แค่พูดว่า "ห้ามไปทำให้เค้าเสียใจแบบนี้นะ" "ขอให้เค้าทำอาหารเก่งๆนะ...ตัวเองจะได้กินเยอะๆ"

 

ขอบคุณสำหรับความทรงจำ 8 ปี... เมื่อใดที่พร้อมจะกลับไปอย่างแนนคนเก่า

ถ้ามีแฟนเมื่อไร จะพาผู้ชายคนนั้นไปให้ดูตามสัญญา

"นะคะ...โดนัท"